by Αλέξανδρος
Σωματικά σύνορα.
Αυγούστου 30, 2010 in 01. ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ, 13. ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ by Αλέξανδρος
( Ο μονόλογος μιας κακοποιημένης κοπέλας )
Αν απλώσει τα χέρια στα διάφανα νιάτα η αφή θα χαθεί. Βεβηλώνει η ματιά που κύματα σκορπά υπόνοιας.
Το όριο αδυνατεί να επιβληθεί σε χέρια και μάτια υπόδουλα του άρρωστου νου. Αδιάκριτα και μονόπλευρα καραδοκούν να περάσουν την γραμμή. Η αντίσταση υποχωρεί πνιγμένη στο ουρλιαχτό του πόνου. Στροβιλίζω στο λαβύρινθο που με πάει κάτω-πιο κάτω και πονάει. Η απειλή και το πλήγμα μεγάλο. Ανεξίτηλο, χαραγμένο αιώνια, να ξυπνάω τη νύχτα, να τρέμω μούσκεμα στον ιδρώτα με τα μάτια καρφωμένα στο κενό. Το θηρίο ανήμερο μανιασμένο να ακυρώνει κάθε ελευθερία και να ζει στο δικό του το ψέμα πατώντας πάνω στο δικό μου σώμα. Τα ελεεινά χέρια που μοιάζουν της κόλασης και επιβάλλονται και σου κλείνουν το στόμα και σε ακουμπούν και σε…. Το μίσος και η αβάσιμη ενοχή, ριζώνουν και κερδίζουν το μυαλό, και η σκέψη κολλάει εκεί. Ο εφιάλτης καραδοκεί στον ξύπνιο μου και στον ύπνο μου. Ή ζω ή κοιμάμαι ή πεθαίνω στη κόλαση όλα είναι το ίδιο. Το τέρας ζει μέσα μου, και κοιμάται, και ξυπνά, και ορίζει τα πάντα. Υποκρισία, τα στενά περιθώρια. Κατέρρευσαν σαν υδάτινο πύργος στο ρευστό άδειο μουρμουρητό της απελπισίας μου. Η εμπάθεια στο μεγαλείο της, η ειρωνεία περιγελά επιδείχτηκα στο άνισο και μονόπλευρο παθητικό εγώ. Η απελπισμένη αναζήτηση σε ένα χάρτη που δεν σου ανήκει. Η εγωιστική συμπεριφορά να πάρεις, να καταπατήσεις, να κρατήσεις κάτι που δεν σου ανήκει, να το κάνεις κτήμα σου. Μανιασμένη, θολωμένη, παγιδευμένη, νεκρωμένη με εικόνες του ολέθριου πόνου ξυπνά μέσα μου η εκδίκηση. Με τρομάζει η λύσσα για εκδίκηση. Έχω αλλάξει έχω πάψει να λυπάμαι έχω πάψει να κλαίω γιατί έχω πάψει να ζω. Έχω πνιγεί στο καταιγισμό από σκέψεις και σενάρια. Η παραίτηση βρήκε ένα σκαλοπάτι, και ανέβηκε, και εγκαταστάθηκε, και από εκεί, τα κοιτάζει τώρα πια όλα.
Η κλονισμένη σταθερότητα με έκανε να σέρνομαι για χρόνια μες την ερημιά του νου μου. Βουβή, οργισμένη, απών να ορθώνονται οι παλιές σιωπές γεμάτες φόβο που κατέληγαν σε πανικό. Η καθαρή μου συνείδηση με έχει εγκαταλείψει. Και τη θέση της είχε πάρει θριαμβευτικά η απόγνωση και η ενοχή.
Αντωνία Δρόσου Βελισσαράτου
